Bu yazımı okuduğunuz da sanırım güleceksiniz. Aslına bakılırsa ben bile gülmekle beraber hala nasıl olduğuna bir anlam veremiyorum. Neyse lafı fazla uzatmayayım. O gün evde yalnızdım. Sanırım bundan bir kaç sene önce falan oluyor. Annem bir işi olduğu için dışarı çıktı....

Buz gibi soğuk bir havanın hakim olduğu bir gecede kendimi, gördüğüm rüyanın etkisiyle olucak yatağımda terler içinde bulmuştum.Gördüğüm rüyanın cevabını ararcasına pencereme doğru koştum.Korkuyordum,bunun gerçek olamayacağının farkında olmama rağmen içimden gelen bir duygu onun söylediklerine beni inandırıyordu.Gidip bakmalıydım,sessiz ve korkak...

Gerceği söylemeliyimki o gün gercekten çok korkmuştum sadece ben deil benimle beraber 5 arkadasımda çok korktu:) Biz hiç ayrılmayan 6 çoçukluk arkadasıyız yıllardır herseyi beraber yaparız en son beraber yaptığımız olay hepimizin korkmasına ve günlerce hiç yalnız kalmamaya özen göstermemize sebep...

2005 yılındayız. Yenibosna İhlas Koleji Yükseköğrenim Öğrenci Yurdunda kalıyoruz. Yurtta İhlas Cemaatinin önemli abileri babaları üstadları da kalıyor. Yani kolay kolay toplu bi şaka yapamazsınız. Canı sıkılmış 4 eleman klasik cin çağırma muhabbetine girmişler. Ben mi? Tek kelimeyle işim olmaz! ama biliyordum...