Adını Sen Koy; son dönemin ünlenen oyuncusu Issız Kadın Melis Birkan’ın başrolünü oynadığı film Tuna Kiremitçi’nin ilk yönetmenlik tecrübesi… Cemal Toktaş yasak aşık rolünü inanılmaz oynamış diyebilirim…

Ben burda polemik başlatmak istemiyorum ama Tuna Kiremitçi, Aşk-ı Memnu gibi ihanetlerin memnuniyetle evlere konuk olduğu dizilerden etkilenip, bu yozlaşma psikolojisine yeni bir boyut mu katmış?

Filmde çok yakın dostunun sevgilisine aşık olması işleniyor… Yani kimse bu filmi izleyip arkadaşlarından şüphelenmeye başlamaz ancak Osmanlı bazı konuların hiç bahsini bile yapmazmış sebebi ise insan aklının bu şekilde işlemesi… İnsan olabileceğini kabullendiği konularda yani örneklerini gördüğü konularda hayvani dürtülerini bastırma ihtiyacı hissetmemeye başlıyor… Ben demiyorum, Freud diyor… Neyse… İşte Aşk-ı Memnu, Adını Sen Koy gibi yapımlar toplumun dostunun, amcanın sevdiğine aşık olmak kavramını bilinç altımıza mı atıyor? Nasıl da hoşumuza gidiyor izliyoruz değil mi? Nasıl da izlettiriyor! Neden çünkü bastırılmış hayvani duygularımızı okşuyor da o yüzden…

Yani aşk bu ne yapacağı belli olmaz falan demeyin… Aşk kitaplardan filmlerden etkilenip oynanan bi oyun çoğu zaman… Bir kimseyi tanımadan sadece güzelliğe bakılarak aşık olunacağına inanmıyorum… O yüz gidince ne olacak? AŞK-I MEMNU mu? Hani diyor ya Cem Yılmaz “muhtar ona, o komşuya, kadın bakkal bakkal muhtara” ” ulan hani biz marjinaldik” işte olaylar buraya gelecek en sonunda ben bu tarz filmlerin toplumun piskolojik altyapısının ve oturmuş dostluk kültürünün dibine dinamit koyulması olarak görüyorum…

Siz ne diyorsunuz?