16-17 yaşındaydım. Halamlar yurtdışından Türkiye’ye gelmişlerdi ve babam onları alıp yazlığa gitmemi istemişti tatil yapsınlar diye. Benim de zaten canıma minnet. Halam eniştem ve ben yaşlarda bi kuzenim bizim yazlığa gittik. O günlerde de bizim yazlığa yaklaşık 1.5 saat uzaklıkta arkadaşlarım vardı. Israrla beni çağrıyorlardı ama ben de ev sahibi olduğum için gidemiyordum. Sonra bi gün halamlar denize gitmek istemediler. Ben de bunu fırsat bilip denize gidiyorum diyerek evden çıktım. 2 vasıtayla arkadaşlarımın sitesine ulaştım ve günü orda geçirdim. Geri dönerken de ilk araca bindim, indim. Binmem gereken 2. aracın bekleme yerinde olmama rağmen dolmuşlar yok. Taksi diye bir şey zaten yok. Şaşırdım kaldım. Etrafta bol miktarda kahvehane ben de mini bi şort ve bluz ayakta terlikler. Korku, adrenalin.heyecan, çaresizlik ne ararsan bende. Yürümeye kalksam yol çok tenha. Hava kararmaya başlamak üzere. Yapacak bir şey yok mecburen yoldan geçen bir arabayla gitmek zorundayım. Geçen arabalara bakıyorum. Nasıl güvenebilirim ki. Kalbim güm güm atıyor, kendime küfür ediyorum bir yandan, dolmuşlara küfür ediyorum diğer yandan. Sonra bir araba durdu biraz ileride. İçinden 30 yaşlarında bi adam indi. Arabada da yine o yaşlarda bir kadın var. Gözüme kestirip hemen gidip durumu anlattım. Onlar da bir siteyi arıyorlarmış. Ben biliyorum götürürüm sizi dedim. Onlarla yola koyuldum ama kalbim dışarı çıkacak. Onların aradığı siteye geldik ama benim site daha ileride. Bırakalım dediler neyse ki. Beni bıraktılar ve ben sadece teşekkür edip arabadan indim ve arkama hiç bakmadan koşa koşa eve gittim. Gerçekten hayatımın en zor anlarındandı:))