Yaklaşık 2 yıldır evliyim ve çocuk isteği hergeçen gün kat be artıyor ancak henüz evliliğimizin tam olarak oturması ve
bazı borçlarımızın hafiflemesi açısından eşimle ortak bir kararla bu isteği erteledik. Yaşlarımız 30 civarı olduğundan anne olmama fikri bende çeşitli bunalımlara yol açtı. Hormonlarım resmen beynime hükmetmeye başladı
Öncelikle pınar süt reklarımlarında farkettim ki gözyaşlarım oluk oluk akıyor.tüylerim diken diken oluyor.Hele ana haber bültenlerinde hasta veya kötü durumdaki çocuklarla ilgili haberlerde bir yakınımı kaybetmişçesine bağırarak ağlıyorum. Sonra dizilerde hamile rolleri, doğum sahneleri, içinde evlat temalı herşey bana film gibi gelmiyor onlarda da aynı şekilde bağıra bağıra ağlıyorum.sonra ne mi oluyor.gidiyorum banyoya yıkıyorum yüzümü.sonra kapı çalıyor eşim işten geliyor ve yüzümde tebessüm yemeğini hazırlıyorum.
O gelene kadar ben neler yaşıyorum haberi bile olmuyor.Kimbilir o da ne kadar üzülüyordur tabi ama ben ağlamanın verdiği rahatlamayla sofrayı toplarken, ömürden bir gün daha bebeğimsiz geçtiğini bilerek yaşıyorum.
Bence çok fazla gecikmemeye çalışın.Tecrübemden biliyorum yaş ilerledikçe çocuk yetiştirmek zor oluyor.Özellikle son bir yıldır evde oturmak zorunda kalıp afacanlara bakmam gerekince annelerin işinin ne kadar zor olduğunu daha iyi anladım.
çok haklısınız ama maalesef birsüre daha anne olamayacağım.ona her türlü şartları sağlayabilmemiz gerek.sonra dünyaya getirdik diye hesap sormasın bize:)
Bu konuda da siz haklısınız gene de çok gecikmeyin derim..Allah hepsinin bahtını şansını açık etsin inşallah…
hiç bir mazeret anne-baba olmayı engelleyemez. ileride yapmak isteseniz bile sorunlar çıkabiliyor. çocuk berekettir.
çocuk bereket değildir…çocuk sorumluluktur..
gerçi haklısınız toplumumuzda çocuk bereket sanılmasa bukadar kalabalık olmazdık!
Şimdi siz tek çocuk yaparsınız.Ona taparsınız.Tüm beklentinizi sırtına yüklersiniz.O da ya tepenize çıkar, ya bunalıma girer.