Tatil gibisi yoktur; hele bir de aileniz yanınızdaysa!

Biz de aiemle Didim’den Bodrum’a gitmek üzere feribota bindik. Feribotta biraz konuşma sonra uyku ve Bodrum’da gezi muhtemel planımızdı. Kafamda bu düşünceler etrafımı gözlerken kaçırdığım bi nokta aniden dikkatimi çekti; inanılmaz güzellikte peri gibi bir kız. Soluğum kesildi diyebilirim belki de ilk defa bu kadar heycanlanıyordum. O andan itibaren kendi iç savaşımı vermeye başladım; Karşımda aradığım kız duruyodu harekete geçme vakti gelmişti. Hemen tanışma hayalleri güzel cümleler kurmaya başladım. Gidicek ve ilan-ı aşk edicektim. Feribotun dış tarafında denizi izlemekteydi. Büyük bir heycanla dışarı çıktım ve biriyle konuştuğunu farkettim; yanında annesi vardı. Hayat sanırım karşımıza her zaman zorluklar çıkartıyor. Bütün seyahat boyunca Allah’a dua ettim, bana bir şans vermesi için… Her halde halimi anlıyosunuz, çektiğim acıları. Feribot bizi Türkbükü’nde indirdi ve oradan servisle Bodrum’a gittik. Gözlerim hep onu aradı ama göremedim.

Bodrum’a gidenler bilirler. Eğlencesiyle, metrekareye düşen güzel sayısıyla göz kamaştırıcıdır. Benim gözlerim bağlanmış bir kere her yerde aynı görüntü, ilk görüşte aşk bu olsa gerek. Bodrum’da yüzüp, gezdikten sonra servisler bizi alıp feribota bıraktı. İçimde büyüyen heyecanı size anlatamam. Bu arada da duayı hiç bırakmadım. Bu benim son şansımdı. Babamlar feribotun üst katına çıkmak istediler. İşim olduğunu söyleyerek ayrıldım; ne işim varsa!

Nihayet konuşma anı geldi. Bıraktığım yerdeydiler. Bütün cesaretimi topladım ve en kibar halimle serviste neden olmadıklarını sordum. Korktuğum gibi olmadı. Terslenmedim veya uzaklaştırılmadım. Sonra kızın nereli olduğunu hangi okulda okuduğunu hobilerini öğrendim. İkimizde 17′dik. Bu arada gülümsemesi beni eritiyodu. Bi insan bu kadar tatlı olamazdı; masal perisiyle tanışmış olmalıydım. Konuşma ilerledikçe tatlı bir hal aldı ve telefon numarasını istedim. Güldü ve kısacık bir an göz göze geldik. Kalbim dışarı çıkıcak gibi oldu. Telefon numarasını istememin bi sebebi de deniz tutmuştu. Dalga çoktu ve ben ilk defa bu kadar uzun yolculuk yaptım. İzin isteyip yukarı çıktım. Biraz dinlenmem gerekiyodu. Burda okur biraz kızabilir; uyuyakalmışım… Bir kalktım ki Didim’e 5 dakka kalmış. Hemen aşağı indim. Tatilimin bitmesine bi gün vardı ve benim elimdeki tek fırsat bu 5 dakkaydı. Yanına gittim ve akşam işi olup olmadığını sordum. Annemi yalnız bırakamam dedi umudum tükenmek üzereyken güldü ve “Aslında çok güzel olur” dedi. İnanılmazdı, hemen annensinden izin aldım. Çok tereddüt ettikten sonra bir saat için izin verdi ve bizi parkta bekliyceğini söyledi.

Feribotta indiğimizde babama üzgünüm ben akşam yokum dedğimde surat ifadesini görmeliydiniz: Büyüdüğümü ANLAMIŞŞTI sanırım!

Akşam 9.30 da buluştuk. Yürümekten hoşlandığını söyledi. Sahil boyunca yürüdük. “ÇOk GÜZELSin” dedim. Utandı biraz ama belli ki oda benden hoşlanmıştı teşekkür etti. Sonra bir banka oturduk.Önümde uçsuz bucaksız deniz,yanımda uçsuz bucaksız güzellik. Hayatımın en mutlu günüydü sanırım ve ayrılırken aldığım tebessüm en güzel hediye.

Ben o gün o bankta dünyanın merkezine oturdum. Hayatı avucumun içine aldım. Umarım herkez bir gün bunu başarır!…