Korkutucu ,heycanın tavan yaptığı yerler sahneler. Zaten şarkı söylemek dışında da adımımı atamıyorum o sahnelere. Ama ilk adımım tuhaftı …

Öyle rezilliklerden ya da komedi olaylardan biri değil benim hikayem. Aşklarım hep enteresan başlar. Nitekim bunun gibi. Tanıyanlarınız vardır elbet yazar Öner Yağcı’yı. Duyduk ki geliyormuş kendisi Balıkesir’e, arkadaşa da arkasında söyleyecek birileri lazım demişler. Hakkımı da yemiyim hadi, hani seste fena değil. Öyle abartılacak bir şey de değil zaten, 5-6 parça birşey söylenecek.

Adamın biri geldi yirmibeşinde. Öyle aman amanda değil hani. Belki yolda görsem bakmam bile. Toplanmışız arkadaşlarla evde, gırgır makara. Klasik öğrenci evi işte, eğleniyoruz. Çalışmak için geldi arkadaşla birlikte. Bir de baktık ki ortamda ki herkes tanıyor elemanı. Hani ilk kez tanışmışsınızdır da yorum yaparsınız ya hakkında, bende arkadaşa aynen o şekilde iyi çocukmuş sevdim diyorum. Gelen cevap hoş “o bir de ud çalsında o zaman aşık olursun” diye:) Bendeki de patavatsızlık, gittim elemana sen ud çalacakmışsın, bende aşık olucakmışım dedim:) O da aman aşık olma bana dedi. Gel gör ki olduk hemde daha ud çalmadan.

Bir hafta sonra sahnedeyiz. Önce ben söyledim iki parça sonra düete geçtik. Gelin görün ki o Zülfü Livaneli’den Sevda Değil söylerken ben söylemem gereken yeri unutup saf saf suratına bakıyorum. Gerçi o yeteneğiyle toparladı  durumu ama suratımda ki ifadeye de gülmeden geçemedi hani.Aradan 2 hafta geçti öyle böyle derken, hem mimar, hem fotoğrafçı, hem de müzisyen olan biriyle başlamayı başardım. Velhasıl bir fincan kahve içerken de ayrıldım.

Boşa demiyorla

“Fincana kahve koydum gel

Bugün şeytana uydum gel”