Çocuktum o zamanlar.Annemle büyükleri ziyarete gidiyorduk köye annem sürekli yolda tembihliyordu; uslu ol söz dinle elimi bırakma falan diye.Sanki içine doğmuş kadının.

Minibüs nenemgilin evinin karşısında durdu,indik.Annemin sözünü bitirmesine fırsat vermeden elinden uçtum resmen.

“NENE NENE BEN GELDİM” diye bağırıyordumki kendimi karşıdan gelen minibüsün altında buldum bayılmadan önce hatırladığım tekerleklere bakıyordum:)

Çok büyük bir zarar görmedim, birkaç dikişle kurtuldum ama işin garip yanı bana çarpan aracın sürücüsü kazadan 2 gün sonra vefat etti.

Adam bana çarptıktan sonra kalp krizi geçirmiş.

Berbat bir tecrübeydi ve o günden sonra kolay kolay annemin elini bırakmadım biraz geç oldu ama gerçekten çok üzülmüştüm…