Bir çocuk,Bir kadın ve İki adam

Minibüse bindikten biraz sonra boşalan arka koltuğa oturdum. Ayaktayken kalabalık olduğu için görmediğim bir çocuk ilişti gözüme. Bu çocuk 1. veya 2. sınıfa gidiyor olmalıydı. Oturuyordu ancak minibüsün herhangi bir koltuğunda değil. Yerde de değil. Nerede mi? Bir ayakkabı boyacısının ayakkabıları boyadığı yerde.

Evet çocuk henüz 7,8 yaşlarında olmasına rağmen çalışıyordu. O an düşüncelerim ona acıma yönündeydi, küçük gördüm ama şimdi çok büyük görüyorum. Bir ara çocuğun ayakkabıları gözüme takıldı, ayakkabıları tersti. Ters giymiştii. Kimbilir nasıl çıktı evden diye düşündüm sonra belkide yaşadığı bir evi yoktur diye düşündüm. Sokakta yaşıyordu belki. Onun için ayakkabıyı nasıl giydiği değil giyecek bir ayakkabı bulması önemliydi. bu çocuk bu durumdayken İnsanlar hangi marka ayakkabı giyelim diye düşünüyorlar diye aklımda geçti ve sinirlendim. Aklımdan bunlar geçerken önümdeki genç bayan oturtuğu koltuktan kalktı. Meğer inmek için değilmiş. Çocuğun yanına gitti çantasından çıkardığı parayı uzattı sonrada çantasını. Parayı sadaka olarak değil çantasını taşıması karşılığında veriyordu. Duyarsız insanlara kızarken bu genç bayan içime su serpti. Onunla konuştu okula gidip gitmediğini sordu. Gidiyormuş, sevindik. Bu sırada minübüs iyice dolmuştu. İnsanlar homurdamayı da geçip bağrışmaya başladı. Şöfor arkayı ilerleyin diye klasik bir çağrıda bulunurken kadının biri “sende daha fazla müşteri alma” dedi. Sen o insanın orada ne kadar beklediğini, nerede yetişeceğini biliyor musun? diye duyarlılık gösterisinde bulunduktan bir 5 dk sonra tartışmaya katılan bir yaşlı amcayı azarladı. Adamcağızın hastalığı varmış kekelemeye başladı. Bu sefer insanlar çıkıştı ama nafile biraz duyarlı şöforümüz minibüsü durdurdu ve başladı bağırmaya -İn aşağı! Amca bekledi ama daha fazla bağrılmaya dayanamayarak indi minibüsten. Arkasından bağırmaya devam etti şoför. Minibüste birçok kişi arabulucuk yaparak olan oldu artık sus gibi çağrılarda bulunsa da kafası atmış olan minibüs şöforü epey direndi. Bir minibüs yolcuğunda daha ne olabilir ki diye düşündüm ve genç bayanın ayakta durduğu yöne çevirdim başımı. Arkasında durun adam saati sordu ama adam cevap vermedi. Sorusunu ikinci kez yineledi cevap yok. Adamın omzunu 1.2 parmağını dokundurunca adam döndü. Döndü ama boş boş baktı bayanın yüzüne. Kulağını gösterdi. Elini hafife yukarı kaldırarak yok işareti yaptı. Adamın sağır olduğunu anlayan bayan eliyle bileğini göstererek sordu bu kez. Adam aynı zamanda dilsiz olacak ki bakması için bileğini gösterdi. Genç bayanla göz göze gelince güldük annemle. Ağlanıcak halimize güldük ya sinirlerimiz bozulmuştu artık napalım. Bayana iyi günler diyerek minibüsten indik. Kursa yarım saat geç kaldım ama o yarım saatte de işte böyle bir tecrübe edindim.