Mesleğim Anestezi Teknsiyenliği. O zamanlar stajdaydım. Bir doğumevinde staj yapma imkanı verilmişti. 3-4 arkadaş aynı okuldan aynı yere düştük. Koordinatör öğretmenimizle birlikte gittik ve hastanedeki anestezi teknisyenlerinin sorumlusu bizi yönlendirdi.

Ameliyathanede 4 oda bulunmaktaydı. Her birimizi odalara dağıttı. Herkes ilk stajını yaşayacaktı. Belki kusacaklar, belki bayılacaklar ve belkide bu işi benimseyeceklerdi…

Beni 3. numaralı odaya verdi sorumlumuz. Ameliyathaneye girdiğimde sezaryen doğumu tamamlanmış bir vaka ile karşı karşıyaydım. Hasta ameliyat masasında yatıyor ve “Allahım Allahım” diye sayıklıyordu. Anestezinin ayılma dönemindeydi kısacası. İlk gördüğümde çok şaşırdım. Ameliyathane diyince aklımda daha teknolojik daha modern bir yer canlanıyordu fakat umduğum gibi bulmadım. Her neyse Serpil isminde bir teknisyenle tanıştım. O vakanın anestezi teknisyeniydi. Bana önce ilaçları anlatacağını, vakayı takip etmem gerektiğini ve şimdilik sadece ilaçları hazırlamamı söyledi. Bunun böyle 1-2 hafta süreceğini sonra hastayı entübe edebileceğimi söyledi. Tamam dedim ve ilaçları anlatmaya başladı. Farmakoloji dersini görmüştük 2 sene boyunca ama Serpil hanımın anlattıklarından hiçbirşey anlamıyordum. Üstüne “Allahım o kadar meslek varken ben buraya nasıl düştüm” diyordum. Tam bir yılgınlık içindeydim.

Arkadaşımın da bayıldığını duydum ilk vakada. Bir tanesinin de midesi bulanmış. O günü öyle böyle bitirdim. Sonradan düşününce yapmayı istediğim şeyi yapıyordum, ben bu sektörde olmayı küçüklüğümden beri istemiştim. Hedefime ulaşmışken en ufak karmaşıklıkta neden yılgınlık içine girmiştim diye düşündüm. Böyle olmamam gerektiğinin farkına vardım ve o günden sonra bu mesleğe sıkıca bağlandım.

Şimdi Anestezi Teknisyeniyim. Bu mesleği çok severek yapıyorum. Günde onlarca hasta uyutuyor, uyandırıryor ve onların ölümle yaşam arasındaki köprüsünü kuruyorum…

Sağlıkla kalın…